Wet- en regelgeving

De vigerende wet- en regelgeving op het gebied van drinkwater (Drinkwaterwet (oorspronkelijke editie, Memorie van toelichting), Drinkwaterbesluit (Algemene Maatregel van Bestuur, AMvB) en vier ministeriële regelingen) is op 1 juli 2011 in werking getreden, zie Besluit inwerkingtreding Drinkwaterwet. Deze wet- en regelgeving sluit aan bij de Europese Drinkwaterrichtlijn van 1998 (Nederlandse versie). Medio december 2020 is de herziene Europese Drinkwaterrichtlijn vastgesteld, die in 2021 – 2022 in de Nederlandse wet- en regelgeving moet/zal worden geïmplementeerd.Het Drinkwaterbesluit (oorspronkelijke editie) vervangt het Waterleidingbesluit van 2001.
Een aantal onderwerpen van uitvoeringstechnische aard in het Drinkwaterbesluit is uitgewerkt in vier ministeriële regelingen:

Beleidsnota

Verder dient ‘Onze Minister’ volgens Artikel 6 van de Drinkwaterwet ‘ten minste eenmaal in de zes jaar een beleidsnota inzake de openbare drinkwatervoorziening vast te stellen’. De meest recente beleidsnota dateert van april 2014: ‘Beleidsnota drinkwater; Schoon drinkwater voor nu en later’. De Beleidsnota Drinkwater 2020 is nog niet beschikbaar.

Kwaliteitsmanagementsysteem

De titel van hoofdstuk 3 van het Drinkwaterbesluit luidt: ‘De zorg voor de kwaliteit van drinkwater’. In lid 1 van Artikel 15 ‘Handleiding en bedrijfsprocessen’ als onder deel van § 3.1.2 ‘Kwaliteitsmanagementsysteem’ van § 3.1 ‘Drinkwaterbedrijven’ worden drinkwaterbedrijven verplicht tot een kwaliteitsmanagementsysteem dat is gebaseerd op de norm NEN-EN-ISO 9001 ‘Kwaliteitsmanagementsystemen – Eisen’ d.d. 1 oktober 2015. In lid 2 en lid 3 van Artikel 15 worden vervolgens expliciet de primaire respectievelijk secundaire bedrijfsprocessen genoemd die in ieder geval onderdeel dienen te zijn van dat systeem. De regelgeving voor de Nederlandse drinkwatervoorziening van bron tot leveringspunt volgens deze website heeft deze beide leden van Artikel 15 als uitgangspunt.

Voorgeschreven documenten

In het Drinkwaterbesluit wordt expliciet een aantal documenten van privaatrechtelijke aard (bijvoorbeeld normen en beoordelingsrichtlijnen) genoemd. Deze ‘voorgeschreven’ documenten hebben rechtskracht, zie ‘Nota van Toelichting’ bij het Drinkwaterbesluit (oorspronkelijke editie).

Op grond van een rechterlijke uitspraak kunnen deze documenten/normen als ‘

Bedoeld wordt: ‘het hebben van verbindende kracht’ of ‘aan te merken als algemeen verbindend voorschrift’.

‘ worden beschouwd.

De Nederlandse Staat is van mening dat het systeem van verwijzen in wet- en regelgeving naar normen en andere private documenten deugdelijk is en in lijn met de Europese aanpak.

Het Gerechtshof ’s-Gravenhage heeft zich op 16 november 2010 uitgesproken over de status van NEN-normen in het Bouwbesluit 2003 en de Regeling Bouwbesluit 2003. Het Hof heeft geoordeeld dat normen waarnaar wordt verwezen in de bouwregelgeving geen voorschrift worden. Het vonnis van de Rechtbank ’s-Gravenhage van 31 december 2008 werd door het Gerechtshof vernietigd (bron: ‘NEN Bouw Nieuws’, nummer 6, december 2010; zie ook ‘Gerechtshof stelt Staat in het gelijk over status NEN-normen in Bouwbesluit’).